Brechje Moerman schrijft:

#83 Laissez-moi dormir
(Frédéric Samier) 31/05
 
 
Een man komt de trap af, tanden poetsend. Zit dan nog even op het bed, alsof hij zijn dag en zijn leven overdenkt, en knipt dan het licht uit en gaat liggen. De muziek stopt en hij slaapt.
 
 Hij slaapt, en slaapt, en langzamerhand komt rond hem de stad tot leven. Het zachte deuntje van de wekkerradio raakt overstemd door kuchjes en de vluchtige stappen van de enkele overstekers. Mensen grijpen weer naar hun bier en hun sigaretten, kijken vanop het terras nog eens door het raam. Ja, hij ligt er nog. Gesprekken beginnen, eerst zacht, dan normaler. De bar is opnieuw open.
 
Mensen lopen nu vrij rond, rond het bed, dat daar staat met de man erin. Het stille centrum van alle beweging, de focus van de nachtcamera op lange sluitertijd waarlangs de lichten in alle richtingen hun lijnen trekken.
 
Een éénpersoonsbed, met daarin één mens,  helemaal alleen en weg van de wereld. Laat hem slapen. Laat ze slapen, in zolderkamers, in sous-sols. In krappe appartementjes, in ziekenhuizen, in homes. In de stad.
 
Gluur binnen als je kan.
Wat is een mens kwetsbaar.
Zet dan je weg verder.
 

#81 Misha De Ridder – White Silence
29/03
 
 
Een moderne mens krijgt in één dag evenveel beelden te verwerken als een doorsnee middeleeuwer in heel zijn leven, las ik ergens. Ik lees veel, ergens.
 
Een mens is gemaakt van verhalen en spanningsbogen. We worden eronder bedolven nu, raken met zijn alleen de  weg een beetje kwijt.
 
Terwijl je kijkt naar Misha De Ridders gefilmde landschap - of wat je vermoedt dat het landschap is - word je je absoluut gewaar van je eigen brein. Met het verstrijken van de minuten komt de concentratie, de gedachten worden minder warrig en dens, ze dunnen uit, als de mist voor je ogen. Wat gebeurt er als je kijkt naar een beeld waarin  - bijna - niks gebeurt? Wat projecteer je daarop? Wat wil je eigenlijk ontwaren? Hoe vul je de gaten, de ontbrekende stukken in, wat wil je dat erachter zit?
Kan je het nog echt, stilstaan? Uitademen en het water vlak laten worden, terwijl je zinkt tot op de bodem.
 
Aan het oppervlak waait de wind. De wereld draait door, maar trager, bevattelijker.  Bedankt, Misha.

#80 - Chloe Opdebeeck

Een gelukkig koppel op een hete zomervakantie. De moeder van de artieste, denk je, nog voor ze zwanger werd. Een huwelijksreis, misschien, naar de Acropolis en Griekse stranden. Zij een zorgeloos en gewillig onderwerp voor de camera, hij een verliefde partner.
Op het einde word je speels uit je scenario gekieperd. Dit is Griekenland niet meer, maar een mottige zoo. Een beetje een domper is dat zeg. En is dat wel dezelfde vrouw? Heeft ze haar haar dan kort geknipt en geblondeerd? Een huwelijk dat al snel verzeilde in routine en verveling, denk je. Maar je trekt het verhaal toch maar door. Waarom werd dat anders na elkaar geprojecteerd?
Vroeger waren vakantiefoto’s om te tonen aan familie, misschien vrienden. Daarna verdwenen ze op zolders en in kasten. Ik herinner me goed de verrukking van de dia-avonden waarop die lange dozen nog eens boven gehaald werden. Je eigen familie zien, je ouders, grootvader, grootmoeder, oudooms en tante. Jongere versies van de mensen die je kent, in de kleuren zo eigen aan oude foto’s. Het maakte hen tegelijkertijd tastbaar en vreemd. Het gaf zicht op het leven dat voor je kwam, en vragen over wie zij nu eigenlijk zijn, die gerimpelde mensen om je heen. “En wie ga ik worden, later, als ik groot ben”?
De oude ansichtkaarten op de rommelmarkt, zwart-witte, soms vergeelde en vooral vergeten foto’s. Of de nota’s van een onbekende in de kantlijn van je bibliotheekboek. Je maakt er een verhaal van.
Mensen leven van verhalen. Een mensenleven hangt er letterlijk van aaneen. Je legt jezelf uit, en bij anderen vul je in. Hoe weinig info we ook hebben, hoe veel hiaten er ook zijn. We vullen die gaten moeiteloos op. Met wat we zelf hebben meegemaakt of wat we zouden willen zien. Je leest wat je bent.
Nadien vraag ik we af voor wie we vandaag de dag vakantiefoto’s maken, nu we ze zo achteloos op Instagram en Facebook zetten. En ook: vanaf wanneer is iets kunst? Wat betekent het voor kunst dat een verhaal nooit hetzelfde is voor de kijker en voor wie erin zit? Kan een kunstenaar dan ooit echt iets overbrengen? Of gaat kunst enkel over wat er in jouw hoofd gebeurt als kijker? Als dat zo is, mag je aan je publiek ook gewoon een reeks dia’s tonen. Het stemt alvast tot nadenken.

#79 Valentin Cernat, Mihai and Ovid

119_img3436.jpg